“Hayır, yüz dilim ve yüz ağzım, demirden bir sesim olsa bile, suçların bütün biçimlerini kavrayamam, cezaların bütün adlarını tek tek sayamam.”

Bu söz, cehennemdeki suç ve ceza çeşitliliğinin insan aklını ve dilini aşan büyüklüğünü anlatır. Şair, yüz dili ve demirden bir sesi bile olsa, oradaki bütün kötülük biçimlerini ve onlara karşılık gelen cezaları eksiksiz aktaramayacağını söyler. Bu, klasik edebiyatta sık kullanılan bir 'anlatılamazlık' ifadesidir: insanın kavrayış sınırlarını vurgulamak için abartılı bir imgeye başvurulur.

Virgil burada yalnızca cehennemin fiziksel görüntüsünü değil, ahlaki düzenin kapsamını da ima eder. Suçların biçimleri ile cezaların adları arasındaki denklik, evrensel bir adalet fikrini yansıtır. İnsan zihni bu düzeni bütünüyle kavrayamaz; şair ancak bir kısmını gösterebilir.

Bugünün okuru için söz, ahlaki karmaşıklığın ve insanın kendi sınırlarının kabulü olarak okunabilir. Dil ne kadar zengin olursa olsun, bazı gerçeklikler kelimelere eksiksiz dökülemez; kavrayış da anlatım da hep kısmidir.

Virgil'in Aeneis adlı destanının altıncı kitabında, Aeneas yeraltı dünyasını ziyaret eder. Bu bölümde şair, yeraltındaki cezaların ve suçların çeşitliliğini aktarmaya çalışır ancak bunların eksiksiz sayılmasının imkânsız olduğunu belirtir. Söz, cehennemin genişliğini betimleyen bir anlatım sırasında söylenir.