“İkiniz de kutlusunuz! Şiirlerimin gücü varsa eğer, Aeneas'ın soyu Capitol'ün sarsılmaz kayasında oturduğu ve Romalı babanın imparatorluğu elinde tuttuğu sürece, hiçbir gün sizi bellekten silemez.”

Bu sözde Virgil, iki genç dostun anısını kendi şiiri aracılığıyla ölümsüzleştirme gücüne vurgu yapar. "Fortunati ambo" yani "ikiniz de kutlusunuz" ifadesi, savaşta ölen kahramanların şairin dizeleri sayesinde unutulmaktan kurtulduğunu ilan eder. Şiirin gücü, burada Roma'nın fiziki ve siyasi varlığına paralel bir ölümsüzlük biçimi olarak sunulur: Capitol'ün kayası ve Romalı hükümranlık ne kadar güçlüyse, sözlü gelenek ve sanat da insan hatırasını o denli kalıcı kılabilir.

Virgil aynı zamanda kendi sanat anlayışını da göstermektedir: Gerçek kahramanlık yalnızca kılıçla değil, dille, şiirle de yaşatılır. Bu pasaj, epik şiirin toplumsal bellek işlevinin açık bir ifadesidir. Bugün okura şunu söyler: Bir toplumun değer verdiği insanları ve yaşananları geleceğe taşıyan asıl köprü, sanatın ve edebiyatın kalıcı formlarıdır. Nisus ve Euryalus'un kaderi trajik olsa da, bu dizelerle destanın anlatısı içinde "belleğin mekânı" hâline gelirler.

Virgil'in Aeneas destanının dokuzuncu kitabında, Nisus ve Euryalus'un ölümünden sonra anlatıcı tarafından söylenir. Şair, iki kahramanı Roma'nın kalıcı belleğine kazıyarak onların ölümsüzlüğünü ilan eder. Kaynak: IX. Kitap, 446–449. dizeler.