“İtalya'ya gönüllü olarak gitmiyorum.”

Bu kısa cümle, Aeneas'ın içinde bulunduğu trajik çatışmayı yoğun biçimde özetler: Kendi arzusu ile tanrıların ona yüklediği görev arasında sıkışmıştır. 'Gönüllü değil' ifadesi, kişisel isteğin yokluğunu vurgular, ancak Aeneas yine de bu yola devam eder. Böylece Roma anlayışındaki 'pietas' yani tanrılara, devlete ve aileye karşı görev bilinci, bireysel arzunun önüne geçer.

Söz, insanın kendi iradesi dışında üstlendiği sorumlulukları nasıl yerine getirdiğine dair evrensel bir soru ortaya koyar. Özgürlük ile zorunluluk arasındaki gerilimi yansıtır; Aeneas istemese de kaderin çizdiği yoldan ayrılmaz. Bugün okura, bazen doğru olduğuna inandığımız bir görevin kişisel mutluluktan daha ağır basabileceğini düşündürür.

Aeneas, Dido'ya İtalya'ya gitme kararını açıklarken bu sözü söyler. Vergilius'un Aeneis destanının IV. kitabında Aeneas, tanrıların buyruğu üzerine Roma'nın kurulacağı topraklara yönelmek zorundadır, ancak Dido ile kurduğu bağ onu geride tutmaktadır.