“Korku, soysuz ruhları ele verir.”

Virgil bu dizede korkunun insan karakteri hakkında bir gösterge olduğunu söyler. Burada kastedilen yalnızca tehlike anında hissedilen doğal ürkme değil, korkunun kişinin davranışlarına yön veren, onu küçülten ve soysuzlaştıran bir hâl oluşudur. "Degeneres" (soysuz, değersiz, alçalmış) sıfatı, korkunun yalnızca bir duygu olmadığını, aynı zamanda kişinin ahlaki ve ruhsal seviyesini ortaya çıkardığını ima eder.

Bu düşünce, Roma dünyasında yaygın olan erdem ve cesaret anlayışıyla iç içedir. İyi bir insan, özellikle de soylu bir ruh, zorluk karşısında metanetini korumalıdır. Korkuya teslim olmak, bu metanetin yokluğunu, dolayısıyla ruhun sıradanlığını ya da alçaklığını gösterir. Virgil, bu kısa ifadesiyle okuru, korku anındaki davranışlarının karakterini nasıl açığa vurduğu üzerine düşünmeye çağırır.

Bu söz, Virgil'in Aeneis adlı destanının dördüncü kitabından alınmıştır. Eser, Troya'nın düşüşünden sonra Aeneas'ın İtalya'ya yolculuğunu ve orada Roma'nın temellerini atışını anlatır. Dördüncü kitapta, Kartaca kraliçesi Dido ile Aeneas arasındaki aşk ve Dido'nun trajik sonu işlenir. Korkunun ruhları ele verdiği fikri, eserdeki karakterlerin kader karşısındaki tutumlarını değerlendirmek için önemli bir ölçüt oluşturur.