“Korkunç, biçimsiz, dev gibi bir canavar; gözü elinden alınmış.”

Bu söz, devasa bir bedenin yarattığı korku ile bedensel bir eksikliği—burada gözün yokluğunu—bir araya getirir. Canavarın tarifinde biçimsizlik, dehşet ve devasalık vurgulanırken, gözünün alınmış olması onun hem ürkütücü hem de savunmasız yanını gösterir. Bu karşıtlık, gücün kusursuz bir bütünlükten gelebileceği düşüncesini kırar; korkunç görünen bir varlık bile derin bir eksikliğin izini taşıyabilir.

Söz aynı zamanda antik edebiyatta düşmanın betimlenmesinde kullanılan bir yöntemi yansıtır: Düşman ne kadar usdışı ve devasa görünürse, onunla karşılaşmanın dramatik etkisi o kadar artar. Ama Vergilius burada salt bir canavar tasviri yapmaz; okuyucuya, yabanıl güçle bedeni saran çaresizliği aynı anda hissettirir. Bu çifte etki, sözü bir betimleme olmaktan çıkarıp insanın korku ve acıma arasında salınımına dair kısa bir anlatıya dönüştürür.

Vergilius'un Aeneis destanının üçüncü kitabında, Aeneas ve arkadaşları Polyphemus'un (Kiklop Polifem) yaşadığı topraklara ulaşır. Vergilius burada Homeros'un Odysseia'sında da geçen tek gözlü dev Poliphemos'u betimler; onun korkunç, devasa gövdesini ve kör edilmiş gözünü tasvir eder.