“Kulaklarım dikilmiş, ayakta duruyorum.”

Bu dize, Aeneas'ın uykudan uyanıp Truva'nın yanmakta olduğunu fark ettiği anı betimler. 'Kulaklarım dikilmiş' ifadesi, bir hayvanın tehlike anında seslere odaklanması gibi bütün dikkatiyle dinleyen, alarm halindeki bir insanı çizer. Uyku ile uyanıklık arasındaki o ilk anlarda, kişi henüz ne olduğunu anlamasa da bedeni bir tehdit olduğunu hisseder.

Virgil burada işitme duyusunu öne çıkarır. Aeneas önce görmez, duyar; çünkü gece karanlıktır ve ateşin ışığı ile uğultusu önce sesle kendini belli eder. 'Ayakta duruyorum' ifadesi ise yalnızca fiziksel bir ayağa kalkma değil, aynı zamanda olayların içine çekilme, harekete geçme zorunluluğunu da ima eder. Destansı anlatımda bu tür uyanış sahneleri, eyleme geçişin ilk adımıdır.

Bugün bu söz, büyük bir olayın başlangıcında duyulan gergin dikkati, belirsizliğin yarattığı tetikte olma halini anlatmak için anılabilir. İnsan, ne olup bittiğini tam kavramadan önce de bir şeylerin değiştiğini hissedebilir; bu dize o hissi yoğun biçimde yakalar.

Virgil'in Aeneis adlı eserinin ikinci kitabında Aeneas, Truva'nın düştüğü gece uykudan uyanır. Kenti saran yangının ve çarpışmaların sesini işitince ne olduğunu anlamaya çalışır; bu sözler o uyanış anında söylenir.