“Ölüm kulağımı çekerek, "Yaşayın," der, "geliyorum."”

Bu sözde ölüm, insana kulağını çeken ve ona yaşamasını söyleyen canlı bir figür olarak tasvir edilir. Buradaki çelişkili yapı dikkat çekicidir: Ölüm hem yaklaştığını haber verir hem de yaşamayı emreder. Böylece ölümün varlığı, hayatı değersizleştirmek yerine ona aciliyet ve anlam kazandıran bir uyarıcıya dönüşür.

İmge, gündelik bir hareketi -kulağı çekmek- yüce bir hakikatle birleştirir. Kulağın çekilmesi, dikkati toplamaya ve uyandırmaya yönelik samimi bir uyarıdır. Ölümün "yaşayın" demesi, insanlara fani olduklarını hatırlatarak anı dolu dolu yaşamaları gerektiğini anlatır. Bu nedenle söz karamsar bir ölüm düşüncesinden çok, yaşama çağrısı olarak okunabilir.

Bugünün okuruna bu ifade, erteleme alışkanlığı karşısında güçlü bir uyarı sunar. Zamanın sınırlı olduğunu bilmek, insanı önceliklerini gözden geçirmeye ve hayatı daha bilinçli yaşamaya yönlendirebilir. Sözün Virgil'e ait olduğu kesin olarak doğrulanmamıştır.