“En iyi, iyinin düşmanıdır.”

Voltaire'in bu özlü sözü, kusursuzluğu aramanın çoğu zaman eldeki iyi sonuçları tehlikeye attığını anlatır. İnsan, zaten işe yarayan bir durumu ya da çözümü bırakıp daha iyisini, hatta en iyisini aramaya başladığında, var olan iyi durumu da kaybedebilir. Yani "daha iyi" arzusu, mevcut "iyi"nin değerini görmeyi engelleyen bir tür saplantıya dönüşebilir.

Bu düşünce, gündelik hayatta karar verme süreçlerinden sanata, siyasete ve bilime kadar pek çok alanda geçerlidir. Örneğin bir metni sürekli düzeltmek, onu bozabilir; bir planı sürekli iyileştirmeye çalışmak, planın hiç uygulanamamasına yol açabilir. Voltaire burada mutlak kusursuzluğun bir yanılsama olduğunu, pratik ve ulaşılabilir olanın çoğu zaman daha değerli olduğunu ima eder.

Bugün de söz, mükemmeliyetçiliğin yarattığı felç hâlini ve kararsızlığı anlatan yaygın bir uyarı olarak okunur. En iyiyi beklerken hiçbir şey yapmamak ya da iyi olanı reddetmek, sonuçta elde hiçbir şey kalmamasına neden olur.

Söz, Voltaire'in 1772 tarihli Contes adlı eserinde yer alan "La Bégueule" başlıklı manzum masalda geçer. Kaynakta, bu ifadenin daha önce İtalyanca bir atasözü olan "Il meglio è nemico del bene"nin çevirisi olduğu, bu İtalyan atasözünün de en azından 1603'ten beri bilindiği belirtilir. Voltaire bu geleneksel atasözünü Fransızcaya taşıyarak yaygınlaştırmıştır.