“İnsan memnun olmalı, derler; ama neyle?”

Voltaire bu kısa soruda mutluluk öğüdünü sorgular. Birine "memnun ol" ya da "halinden memnun olmasını bil" demek, çoğu zaman içi boş bir teselli olabilir; çünkü insanın neye, hangi koşulda ve neden razı olması gerektiği belirtilmez. Voltaire'in sorusu bu muğlaklığı açığa çıkarır: İnsanın memnun olması gerektiği söylenir, ama memnuniyetin ölçüsü, kaynağı ve sınırı belirsizdir.

Bu söz, Voltaire'in mutluluk üzerine düşüncelerinin tipik bir örneğidir. O, mutluluğu kaderci bir boyun eğiş olarak değil, akıl ve yaşamla ilişkili bir mesele olarak görür. Aynı zamanda bu cümlede ince bir ironi vardır: Toplumun ve geleneğin hazır öğütleri, gerçek bir soruya cevap vermekte yetersiz kalır.

Bugün için söz, "her şeye rağmen mutlu ol" baskısına karşı bir uyarı işlevi görebilir. Kişinin neyi aradığını, neye sahipken kendini iyi hissettiğini düşünmesi gerektiğini hatırlatır; mutluluk belirsiz bir emir değil, üzerinde düşünülmesi gereken bir sorudur.

Söz, Voltaire'in ölümünden sonra 1802'de yayımlanan Pensées, Remarques, et Observations de Voltaire adlı derlemede yer alır. Bu tür derlemeler, onun farklı dönemlerde yazdığı düşünce notlarını bir araya getirir.