“Söyleyecek bir şeyi olmayınca insan her zaman kötü konuşur.”

Voltaire bu özdeyişinde boş konuşmanın, laf kalabalığının ve gevezeliğin ardında çoğu zaman düşünce yoksunluğunun yattığını söyler. Sözün temel fikri, dil ile düşünce arasındaki bağdır: İnsan gerçekten söyleyecek bir şeye sahip olduğunda sözü genellikle açık, ölçülü ve yerinde olur; söyleyecek bir şeyi olmadığındaysa sözü belirsizleşir, abartılı hale gelir ya da yanlış anlamalara yol açar.

Bu bakış, Aydınlanma döneminin akıl ve açıklık vurgusuyla da uyumludur. Voltaire'e göre doğru düşünmek ile doğru konuşmak birbirinden ayrılamaz. Sözü, hem yazarlara hem de gündelik konuşmacılara bir uyarı gibi okunabilir: Önce ne söylemek istediğini bil, sonra konuş.

Bugün de bu cümle, özellikle laf kalabalığının arttığı ortamlarda sade ve anlamlı konuşmanın değerini hatırlatır. Voltaire'in ifadesi bir küçümseme değil, düşüncenin sözden önce gelmesi gerektiğine dair bir ilkedir.

Söz, Voltaire'in Corneille üzerine yorumlarında geçer ve 1827 tarihli Oeuvres complètes de Voltaire içinde yer alır. Voltaire burada edebî eleştiri bağlamında, anlamdan yoksun sözün zayıf bir ifadeye yol açtığını dile getirir.