“Sıfat, adın düşmanıdır.”

Bu özdeyiş, yazıda gereksiz sıfat kullanımının anlatımı zayıflattığını ileri sürer. Temel düşünce, bir cümlede asıl anlamı taşıyan öğenin ad (substantif) olduğu; sıfat gibi niteleyicilerin ise çoğu zaman anlamı keskinleştirmek yerine bulandırdığıdır. Söz, yalın ve doğrudan bir üslubu savunan yazarların sıkça başvurduğu bir ilkeyi özetler: İyi yazı, kendini gösteren süslemelerden değil, doğru seçilmiş adlardan güç alır.\n\nVoltaire'e atfedilmesi, onun berrak ve nükteli üslubuyla uyumlu görünse de sözün ona ait olduğu kesin değildir. Schopenhauer'in denemelerinde bir alıntı olarak yer alması, bu düşüncenin on dokuzuncu yüzyıl edebiyat çevrelerinde dolaşımda olduğunu gösterir. Günümüzde de yazarlık, çeviri ve editörlük alanlarında sıklıkla anımsatılan bir ilkedir: Anlamı taşıyan kelimeyi öne çıkarmak, metnin inandırıcılığını artırır.