“Kalemi olanın savaşı vardır.”

Voltaire bu sözüyle yazmanın ve düşünce üretmenin bir tür sürekli mücadele olduğunu anlatır. Kalem, yalnızca edebi bir araç değil, aynı zamanda fikirlerin çatıştığı bir savaş alanıdır. Yazan kişi görüşlerini savunmak, eleştirilere yanıt vermek, sansürle uğraşmak ve rakipleriyle tartışmak zorundadır. Yazarlık bu yüzden masabaşında sakin bir uğraş gibi görünse de aslında sürekli bir mücadeleyi içerir.

Söz ayrıca yazının toplumsal ve siyasal gücüne de işaret eder. Düşünceler kalem aracılığıyla yayıldığında, yerleşik düzenleri, inançları ve otoriteleri sarsabilir. Bu da yazarla iktidar sahipleri, kurumlar ya da okurlar arasında yeni çatışmalar doğurur. Voltaire'in kendi yaşamı da bu sözün örneği gibidir; yazıları nedeniyle sürgünler, hapis ve sürekli tartışmalar yaşamıştır. Günümüzde ifade özgürlüğü, basın ve yazarlık üzerine yapılan tartışmalarda bu söz, kalemin taşıdığı sorumluluk ve riski özetleyen klasik bir ifade olarak değerlendirilebilir.

Voltaire bu sözü, 4 Ekim 1748'de Jeanne-Grâce Bosc du Bouchet'ye, yani Argental Kontesi'ne yazdığı mektupta kullanmıştır. Yazarlık hayatının getirdiği tartışmalar ve baskılarla ilgili bir mektupta, yazmanın sürekli bir mücadele olduğunu kısaca dile getirir.