“O halde insanların hepsi, ihtiyaçları olmasaydı, zorunlu olarak eşit olurdu. Türümüze bağlı yoksulluk, bir insanı başka bir insana bağımlı kılar: Asıl mutsuzluk eşitsizlik değil, bağımlılıktır.”

Voltaire bu sözünde eşitlik meselesini ihtiyaç ve bağımlılık kavramları üzerinden tartışır. Ona göre insanlar doğaları gereği eşit değildir; ancak asıl belirleyici olan, maddi ihtiyaçların insanları birbirine bağımlı kılmasıdır. Eğer insanların hiçbir ihtiyacı olmasaydı, kimse kimseye muhtaç olmaz ve toplumsal hiyerarşiler oluşmazdı. Fakat insan türü yoksullukla, yani kaynakların yetersizliğiyle ve bedensel gereksinimlerle maluldür; bu durum güçlüyü zayıf, zengini yoksul üzerinde egemen kılar.

Voltaire'in buradaki vurgusu dikkat çekicidir: Ona göre toplumsal mutsuzluğun kaynağı soyut bir eşitsizlik fikri değil, somut bağımlılık ilişkisidir. Bir insan başka bir insanın keyfi iradesine tabi olduğunda özgürlüğünü yitirir; asıl yıkıcı olan budur. Bu, Aydınlanma düşüncesinin özgürlük ve akıl vurgusuyla uyumludur. Voltaire, eşitliği mutlak bir doğa durumu olarak değil, toplumsal koşulların yarattığı bir sorun olarak ele alır.

Bu söz, modern siyaset felsefesindeki özgürlük-eşitlik tartışmalarına erken bir katkı olarak da okunabilir. Bağımlılığın yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda siyasal ve toplumsal bir tahakküm biçimi olduğuna işaret eder.