“Şöhreti her zaman sağlam kalacak, çünkü neredeyse hiç okunmuyor.”

Voltaire bu sözünde ünün paradoksal doğasını iğneleyici bir dille anlatır. Bir yazarın ya da düşünürün itibarının, eserlerinin gerçekten okunup anlaşılmasından değil, tam tersine okunmamasından beslendiğini söyler. İnsanlar bir ismi yücelttiğinde, çoğu zaman o ismin ardındaki metinlerle uğraşmaz; böylece eleştiriye kapalı, dokunulmaz ve sorgulanamaz bir şöhret inşa edilir.

Bu düşünce, Voltaire'in genel eleştirel tavrının bir parçasıdır. O, otoriteye ve kökleşmiş üne körü körüne saygı duyulmasına karşı çıkar. Bir yazarın değerinin, eserlerinin canlı bir biçimde okunup tartışılmasıyla ortaya çıkacağına inanır. Okunmayan bir yazar ise yalnızca bir isimden ibaret kalır ve bu boşluk, eleştirel akıldan yoksun bir hayranlıkla doldurulur.

Sözün ironisi güçlüdür: Şöhretin "sağlamlaşması" denen şey aslında bir tür entelektüel durgunluktur. Bugün de bu söz, popüler kültürde ya da entelektüel dünyada adı bilinen ama eserleri derinlemesine incelenmeyen figürler için geçerli bir eleştiri olarak okunabilir.