“Ahlak bütün insanlarda aynıdır, öyleyse Tanrı'dan gelir; ibadet ise farklıdır, öyleyse insanların eseridir.”

Voltaire bu cümlede evrensel ahlak ile çeşitlilik gösteren dinî ibadetler arasında bir ayrım yapar. Ona göre ahlakın temel ilkeleri farklı toplumlarda büyük ölçüde ortaktır; bu ortaklık, ahlakın insan icadı olmadığına, daha yüksek bir kaynaktan, yani Tanrı'dan geldiğine işaret eder. Buna karşılık ibadet biçimleri, ritüeller ve dinî uygulamalar toplumdan topluma değişir. Bu farklılık, onların insan eliyle oluşturulduğunu gösterir.

Bu düşünce, Voltaire'in din anlayışını özetler: O, doğal din ya da deizm olarak adlandırılabilecek bir tutumla, Tanrı'nın varlığını ve ahlakın ilahi temelini kabul ederken, kurumsal dinlerin insani yapılar olduğunu düşünür. İbadetlerin çeşitliliği, tek bir doğal ahlak anlayışının varlığını gölgelememelidir. Böylece Voltaire, evrensel ahlakı dinî çatışmaların üstüne yerleştirir ve insanlar arasında ahlaki bir ortak zeminin bulunabileceğini savunur.

Sözün bugünkü anlamı, ahlaki değerler ile dinî ritüeller arasındaki farkı görmeye davet etmesidir. Farklı kültürlerde ibadet biçimleri değişse de doğruluk, adalet ve merhamet gibi temel ahlaki değerlerin ortaklığı, insanların birbirine ahlak düzeyinde yakınlaşabileceğini ima eder. Voltaire'in yaklaşımı, ahlakı belirli bir mezhebin tekelinden çıkarıp daha kapsayıcı bir insanlık değeri haline getirir.

Bu söz, Voltaire'in 1764'te yayımlanan Dictionnaire philosophique portatif adlı eserinin "Atheist" (Ateist) maddesinde yer alır. Voltaire bu madde içinde dinin kaynağı, ahlakın temeli ve ateizmin toplumsal sonuçları üzerine düşüncelerini dile getirir. Eser, Aydınlanma'nın eleştirel ruhuyla dinî hoşgörüsüzlüğü sorgulamayı amaçlayan kısa felsefi maddelerden oluşur.