“Bugün aşırı bir melankoli nöbeti içinde kendini öldüren öyle bir adam, sekiz gün bekleseydi yaşamayı isterdi.”

Voltaire bu sözde intiharın çoğu zaman anlık bir ruh haliyle, geçici bir umutsuzluk ya da melankoli nöbetiyle ilişkili olduğunu söyler. Kendini öldüren kişi, o anki acıyı sonsuz ve dayanılmaz bir durum olarak görür; oysa bu ruh hali geçicidir. Kısa bir süre sonra bile yaşama isteği yeniden doğabilir. Bu nedenle intihar, kalıcı bir karar gibi görünse de aslında gelip geçici bir duygu durumunun sonucu olabilir.

Sözün arkasında, insan duygularının istikrarsızlığına dair bir gözlem yatar. Voltaire, melankoli ya da umutsuzluk gibi güçlü duyguların insanın yargısını bulandırabileceğini, o anda her şeyin karanlık görünebileceğini ama zamanla bu algının değişebileceğini ima eder. Dolayısıyla aşırı bir karar vermeden önce beklemek, duygunun yatışmasına fırsat tanımak gerekebilir.

Bu düşünce bugünkü psikoloji anlayışıyla da örtüşür: Kriz anlarında intihar düşünceleri yoğunlaşabilir, ancak uygun destek ve zamanla bu düşünceler azalabilir. Voltaire'in cümlesi bir yandan insan duygularının değişkenliğini vurgularken, diğer yandan aşırı kararların aceleyle alınmaması gerektiğine dair örtük bir uyarı niteliği taşır. Söz, intiharı yüceltmek yerine onun çoğu zaman geçici bir zihinsel durumdan kaynaklandığına dikkat çeker.

Bu söz, Voltaire'in 1764'te yayımlanan Dictionnaire philosophique portatif adlı eserinin "Cato" maddesinde yer alır. Madde, Roma tarihinde intiharıyla bilinen Cato'nun davranışını ele alır ve intihar kavramını felsefi açıdan tartışır. Voltaire, eser boyunca olduğu gibi bu maddede de insan duygularını ve ahlaki meseleleri eleştirel bir gözle inceler.