“O [Yahudi ulusu], bütün uluslara karşı uzlaşmaz bir nefret sergilemeye cüret eder; bütün efendilerine başkaldırır. Daima batıl inançlı, daima başkasının malına açgözlü, daima barbar, felaket içinde sürünen, refah içinde küstah.”

Voltaire bu sözünde Yahudi ulusunu, tarih boyunca diğer halklara karşı düşmanlık besleyen, hiçbir otoriteye boyun eğmeyen ve kültürel açıdan geri kalmış bir topluluk olarak çizer. Ona göre bu halk, koşullara göre alçalıp küstahlaşan, dinsel bağnazlıkla maddi açgözlülüğü birleştiren bir yapıdadır. Söz, on sekizinci yüzyıl Aydınlanma söyleminin dinler tarihine ve toplumlara bakışında sık rastlanan "ileri-geri", "uygar-barbar" ayrımının Yahudiler özelinde keskin bir örneğidir.

Bu tür ifadeler, bugünün okuruna Aydınlanma düşüncesinin kendi içindeki bazı önyargıları ve evrenselcilik iddiasının sınırlarını göstermektedir. Voltaire kilise eleştirisinde ne kadar sert ve özgürlükçü olursa olsun, farklı dinî ve etnik grupları değerlendirirken kendi döneminin kalıp yargılarıyla hareket edebilmiştir. Dolayısıyla söz, aydınlanmacı bir yazarın bütün konularda evrensel bir hoşgörüyü temsil etmediğinin de kanıtı gibidir.

Sözdeki "batıl inançlı", "barbar", "küstah" gibi nitelemeler birer tarihsel değerlendirme gibi sunulsa da, aslında modern okur için ayrımcı bir genelleme olarak okunabilecek kadar güçlü ve dışlayıcıdır. Bu nedenle söz, Voltaire'in düşünce dünyasındaki gerilimlerden birini ortaya koyar: Bir yanda dogmaya karşı akıl, öte yanda bir halkın bütününe yöneltilen toptan bir yargı.

Söz, Voltaire'in 1753 tarihli "Essai sur les Moeurs et l'Esprit des Nations" adlı genel tarih denemesinin giriş bölümlerinden alınmıştır. Yazar bu eserde insanlık tarihini ve çeşitli ulusların geleneklerini geniş bir çerçevede ele alırken, Yahudi tarihini de kendi Aydınlanma ve akıl anlayışı çerçevesinde yorumlamıştır. Alıntı, bu eserin Yahudilerin Saul döneminden itibaren tarihine ayrılan bölümündedir.