“Hepimiz mutluluğu ararız, ama nerede olduğunu bilmeden; tıpkı evlerini arayan ve bir evleri olduğunu bulanık biçimde bilen sarhoşlar gibi.”

Voltaire bu sözde insanın mutluluk arayışını, yönünü yitirmiş bir sarhoşun evini aramasına benzetir. Sarhoş, bir evi olduğunu bilir ama onu nerede bulacağını çıkaramaz; insan da mutluluğun var olduğunu sezer, ancak çoğu zaman onu nerede arayacağını bilemez. Bu benzetme, mutluluğun dışarıda bir yerde değil, insanın kendi içinde ya da yaşam biçiminde aranması gerektiğine dair dolaylı bir uyarı taşır.

Söz aynı zamanda insan arzularının belirsizliğine işaret eder. İnsanlar mutluluğu servette, şöhrette, iktidarda ya da başka dış hedeflerde arar; oysa bu arayış çoğu kez yönü belli olmayan bir yolculuğa dönüşür. Voltaire'in aydınlanmacı bakışı burada kendini gösterir: Akıl ve berrak düşünce olmadan yapılan her arayış, sarhoşun sendeleyen adımlarına benzer. Mutluluk, rastgele bir keşif değil, bilinçli bir yönelim gerektirir.

Voltaire bu düşünceyi 1735-1750 yılları arasında tuttuğu defterlerinde not etmiştir. Bu defterler, onun günlük gözlemlerini, felsefi kısa düşüncelerini ve aforizmalarını içeren özel yazılarıdır. Dolayısıyla söz, yayımlanmış bir esere değil, Voltaire'in kişisel düşünce kayıtlarına dayanır.