“Şanı bu kadar çok severken, onu size yitirtecek bir tasarıda nasıl ısrar edebiliyorsunuz?”

Voltaire bu sözünde, muhatabının yüksek bir değer olarak gördüğü şan ve şöhret ile yürütmekte olduğu inatçı plan arasında bir çelişki olduğunu nazik ama kararlı bir dille ifade eder. Ona göre insan, kendi değer verdiği şeyleri tehlikeye atan projelerde diretmek yerine, bu çelişkiyi görmeli ve yönünü değiştirmelidir.

İfade, eleştiriyi doğrudan bir suçlamaya dönüştürmeden, mantıksal bir soruyla kişiyi kendi önceliklerini yeniden düşünmeye çağırır. Bu yönüyle, dostane uyarı ile stratejik akıl yürütme arasında dengeli bir retorik örneği sunar. Aynı zamanda iktidar sahiplerinin, prestij kaybetme pahasına inatçı politikalara sarılmalarının ne denli akıl dışı olabileceğini de ima eder.

Söz, Voltaire'in yöneticilerle kurduğu mesafeli ama etkili iletişim tarzını da yansıtır: Övgü ile eleştiriyi harmanlayarak karşısındakinin gururunu incitmeden düşünmesini sağlamak. Bu yaklaşım, onun yalnızca bir yazar olarak değil, siyasal nasihatçi olarak da güçlü bir dil ustası olduğunu gösterir.

Bu cümle, Voltaire'in Prusya Kralı II. Frederick'e Ekim 1757'de yazdığı bir mektuptan alınmıştır. Mektup, Richard Aldington tarafından İngilizceye çevrilen "Letters of Voltaire and Frederick the Great" (1927) derlemesinde 130. mektup olarak yer alır. Voltaire burada, savaş ve siyaset koşulları içinde kralın izlediği bir siyaseti, onun şan tutkusuna atıfla incelikli biçimde eleştirmektedir.