“Bir bakan, fırtınalar yüzünden devletin dümeni elinde zorlandığında yaptığı kötülükten bağışlanabilir; ama sakin havada yapmadığı bütün iyiliklerden suçludur.”

Voltaire bu sözde iktidarın sorumluluğunu zamanın koşullarına göre değerlendirir. Kriz ve çalkantı dönemlerinde yöneticinin eli zorlanır; devleti bir arada tutmak için alınan bazı kararlar kusurlu olabilir ve bu kusur Voltaire'e göre mazur görülebilir. Ancak sükûnet dönemlerinde yöneticinin yapabileceği iyilikleri yapmaması affedilemez bir ihmal, hatta suçtur.

Bu düşünce, pasif yönetim anlayışına karşı etik bir taleptir. Voltaire'e göre iktidar yalnızca zarar vermekten kaçınmakla yükümlü değildir; koşullar elverişliyken iyilik üretmek, reform yapmak, toplumun refahını artırmak gibi aktif bir görevi vardır. Bu açıdan söz, fırsat elindeyken iyilik yapmayan herkesi, özellikle de geniş yetkilere sahip olanları, tarih ve toplum önünde sorumlu tutar. Günümüzde de siyasetçilere ve yöneticilere, sakin dönemleri büyük değişimler için değerlendirme ödevi yükleyen evrensel bir ölçüdür.

Bu söz, Voltaire'in 1752'de yayımlanan Le Siècle de Louis XIV (XIV. Louis'nin Yüzyılı) adlı tarih eserinin altıncı bölümünde geçer. Bölüm, Kardinal Mazarin'in 1661'deki ölümüne kadar Fransa'nın durumunu ele alır ve devlet yönetimini değerlendirir. Voltaire burada yöneticilerin sorumluluğu hakkındaki görüşünü, dönemin yönetim pratiğini yorumlarken dile getirir.