“İlk kral, şanslı bir askerdi: Ülkesine iyi hizmet edenin atalara ihtiyacı yoktur.”

Voltaire bu dizelerde krallığın ve siyasal iktidarın kökenine dair alaycı bir bakış sunar. "İlk kral şanslı bir askerdi" ifadesi, monarşinin kutsal ya da tanrısal bir temeli olmadığını; iktidarın tarihsel olarak güç, savaş ve fırsat yoluyla elde edildiğini ima eder. Şanslı asker, savaşta başarı kazanarak kendini hükümdar ilan eden kişiyi temsil eder.

İkinci dize ise soyluluğu ve ayrıcalığı kişinin kendi eylemlerine bağlar. Voltaire'e göre, ülkesine gerçekten hizmet eden bir insanın soylu atalara ya da köklü bir aile geçmişine ihtiyacı yoktur. Değer, doğuştan gelen unvanlarda değil, yapılan işte ve gösterilen yararlılıktadır. Bu düşünce, Aydınlanma'nın aristokrasiye yönelttiği eleştirinin bir yansımasıdır.

Bugün okura söylediği şey, mevki ve saygınlığın miras yoluyla değil, kişinin katkısıyla kazanıldığıdır. Topluma hizmet eden insan, kökeni ne olursa olsun değerlidir. Siyasal iktidarın kutsallaştırılması ise tarihsel gerçeklerle bağdaşmayan bir yanılsamadır.

Voltaire bu dizeleri, 1743 yılında sahnelenen "Mérope" adlı tragedyasının I. perde, III. sahnesinde yazmıştır. İfade, Lefranc de Pompignan'ın "Didon" adlı eserinden ödünç alınmıştır.