“Ham ve disiplinsiz acemi erlerden, kıdemli askerlerle aynı hizmeti beklemek, asla olmamış ve belki de asla olmayacak bir şeyi beklemektir. Tehlikeye alışmış insanlar onu çekinmeden karşılar; oysa hizmete alışkın olmayan birlikler, çoğu zaman tehlike olmayan yerde tehlike sezer.”

Washington bu sözlerinde askerî deneyimin ve eğitimin değerini, ama aynı zamanda insan psikolojisinin savaş ortamındaki gerçekliğini anlatır. Ona göre kıdemli bir askerle yeni silah altına alınmış, eğitimsiz bir erden aynı soğukkanlılığı beklemek gerçekçi değildir; çünkü cesaret yalnızca karakter meselesi değil, büyük ölçüde alışkanlık ve deneyim meselesidir. Tehlikeyi defalarca görmüş biri, onu ölçmeyi ve karşılamayı öğrenir; buna karşın savaşın gerçekliğine yabancı biri, belirsizliği büyütüp hayali tehditlere kapılabilir.

Bu düşünce, Washington'un komutan olarak insan doğasına bakışını da ortaya koyar. O, askerlerden insanüstü bir soğukkanlılık talep etmek yerine ordunun eğitimine ve kademeli olarak savaşa alıştırılmasına önem verilmesi gerektiğini savunur. Beklentileri gerçeğe göre ayarlamak, başarılı bir komutanın önemli bir özelliğidir.

Bugün söz, yalnızca askerî bağlamda değil, iş hayatı, eğitim, spor gibi alanlarda da deneyim ve hazırlığın önemine dair bir uyarı olarak okunabilir. Yeni bir alana giren kişiden hemen ustalaşmış biri gibi performans göstermesini beklemek, benzer şekilde gerçekçi olmayan bir beklentidir.

Washington bu satırları, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nın ilk evrelerinde, Kıta Ordusu'nun başkomutanıyken Kongre Başkanı'na 9 Şubat 1776'da yazdığı bir mektupta dile getirmiştir. Ordunun büyük bölümünün deneyimsiz milislerden ve yeni toplanmış erlerden oluştuğu, buna karşılık İngiliz kuvvetlerinin düzenli ve eğitimli bir orduya sahip olduğu bir dönemdir. Kongre'ye ordunun durumunu açıklarken, acemi askerlerle kıdemliler arasındaki farkı vurgulamakta ve gerçekçi beklentiler oluşturulmasını istemektedir.