“Kusurlu insan sayısı kadar mükemmellik vardır. Ve insan, hayırseverliğin taleplerine boyun eğip yine de özgür kalabilir; ama uyum sağlama taleplerine hiç kimse boyun eğip de özgür kalamaz.”

Wilde bu sözüyle iki farklı talep türünü karşılaştırır: şefkat ve yardımseverlikten kaynaklanan talepler ile toplumsal uyum ve konformizmden kaynaklanan talepler. Birincisinde insan, başkasına yardım etmek için kendi iradesiyle bir şeylerden vazgeçebilir; bu, kişinin içsel özgürlüğünü ortadan kaldırmak zorunda değildir. Oysa toplumun, çoğunluğun ya da kamuoyunun belirlediği kalıplara uymak, insanın kendisi olmaktan vazgeçmesini gerektirir. Wilde'a göre asıl tehlikeli olan, bireyin dış baskıyla kendi benliğini ve düşüncelerini ertelemesidir.

Bu ayrım, onun bireyci felsefesinin temel taşlarından biridir. Wilde, her insanın kendine özgü bir mükemmellik potansiyeli taşıdığını, dolayısıyla tek tip bir insan modeli dayatmanın bu çeşitliliği yok ettiğini düşünür. 'Kusurlu insan sayısı kadar mükemmellik vardır' ifadesi, mükemmelliğin herkes için aynı ölçütle belirlenemeyeceğini, aksine her insanın kendine göre geliştirebileceği farklı bir mükemmellik anlayışı olduğunu vurgular.

Söz, günümüzde de bireysel özerklik, toplumsal baskı ve farklılıkların korunması gibi konularda yol göstericidir. Wilde, özgürlüğün yalnızca dışsal engellerin yokluğu değil, aynı zamanda başkalarının beklentilerine göre yaşamaktan vazgeçebilme cesareti olduğunu hatırlatır.