“Püritenler güzel bir şeyi yok edemezler; yine de olağanüstü açık saçıklık merakları sayesinde, güzelliği bir anlığına neredeyse lekeleyebilirler. Bu tür insanlar kendilerini, üzülerek söylüyorum, esas olarak gazetecilik yoluyla ifade ederler. Üzülüyorum çünkü modern gazetecilik lehine söylenecek çok şey var. Eğitimsizlerin görüşlerini bize aktararak, toplumun cehaletiyle temasımızı canlı tutar.”

Wilde bu pasajda, aşırı ahlakçı ve hoşgörüsüz tutumlarıyla bilinen püriten zihniyetin sanat ve güzellik karşısındaki etkisini ele alır. Püritenlerin güzelliği gerçekten ortadan kaldıracak güçte olmadığını, ancak onu geçici olarak kirletme, gözden düşürme becerisine sahip olduklarını söyler. Buradaki 'lekelenme' fikri önemlidir: güzellik özünde var olmayı sürdürür, ama onu çevreleyen algı kısa süreliğine bulanıklaşabilir.

Wilde'a göre bu katı ahlakçılık, kendine en çok gazetecilik aracılığıyla bir çıkış bulur. Gazeteciliğin bu yönünü eleştirirken, öte yandan onun başka bir işlevini de teslim eder: eğitimsiz kesimlerin düşüncelerini görünür kılarak, toplumun bilgisizlik düzeyinden haberdar olmamızı sağlar. Bu yarı alaycı övgü, Wilde'ın tipik ironik üslubudur; basının demokratik görünürlük sağladığını kabul ederken, bu görünürlüğün içeriğinin ne kadar sığ olabileceğini ima eder.

Bugün bu söz, ahlakçı sansür ile medya arasındaki ilişkiyi ve kamuoyunun bilgi düzeyiyle demokrasi arasındaki gerilimi düşünmek için hâlâ ufuk açıcıdır.

Bu ifadeler, Oscar Wilde'ın 1891 tarihli 'The Critic as Artist' (Bir Sanatçı Olarak Eleştirmen) adlı eserinin birinci bölümünde yer alır. Eser, iki karakter arasında geçen bir diyalog biçimindedir; Gilbert ve Ernest sanat, eleştiri, ahlak ve basın üzerine tartışır. Wilde burada, Viktorya dönemi İngilteresi'ndeki püriten ahlak anlayışını ve dönemin gazetecilik pratiğini eleştirel bir dille, ancak ironik bir denge gözeterek değerlendirir.