“Ve nihayetinde, moda nedir? Sanatsal açıdan bakıldığında, genellikle o kadar dayanılmaz bir çirkinlik biçimidir ki onu her altı ayda bir değiştirmek zorunda kalırız.”

Wilde bu sözde modayı, sanat ve estetik ölçütleriyle tartıyor. Ona göre modanın kendini sürekli yenileme zorunluluğu, aslında sunduğu biçimlerin kalıcı bir güzellik taşımadığını gösterir. Eğer bir giysi ya da üslup gerçekten güzel olsaydı, onu kısa aralıklarla değiştirme ihtiyacı duymazdık. Modanın sürekli değişmesi, estetik bir yetersizliğin işaretidir: her yeni tarz, bir öncekinin çirkinliğinden kaçıştır ama kendisi de kısa sürede katlanılmaz hale gelir. Böylece moda, güzelliği değil, güzellikten kaçışı örgütleyen geçici bir uzlaşma gibi görünür.

Bu bakış, Wilde'ın estetizminin çekirdeğini ortaya koyar. Ona göre gerçek sanat ve zarafet, gelip geçici eğilimlere bağlı olmayan, kendi iç tutarlılığı olan biçimlerde aranmalıdır. Moda ise estetik değer üretmekten çok toplumsal bir gösterge oyunu yürütür; bireyler de bu oyunda kendi beğenilerinden çok dönemin dayatmalarını izler. Günümüzde hızlanmış moda döngüleri ve tüketim kültürü düşünüldüğünde, Wilde'ın bu gözlemi şaşırtıcı biçimde güncelliğini korur: daha fazla seçenek her zaman daha iyi bir zevk ya da daha özgün bir bireysellik getirmez.

Wilde, bu sözü 1885 yılında New-York Tribune'de yayımlanan "The Philosophy of Dress" başlıklı yazısında dile getirmiştir. 1882'deki Amerika konferans turunun ardından estetik hareketin tanınmış simalarından biri hâline gelen Wilde, giyim ve yaşam tarzını sanatsal bir mesele olarak ele almıştır. Yazı, dönemin giyim alışkanlıklarını ve moda anlayışını estetik ilkeler üzerinden değerlendirir. Wilde'ın buradaki temel savı, güzellik arayışının geçici eğilimlere teslim edilmemesi, bunun yerine uyum ve zarafet gibi daha kalıcı ölçütlere dayanması gerektiğidir.