“Hep okunamaz olan gerçekleşir.”

Wilde bu sözde, edebiyat ve hayat arasındaki ilişkiyi paradoksal bir biçimde tersine çevirir. Normalde hayattaki olayların ilginç, sürükleyici bir hikâyeye dönüşmesi beklenir; ancak Wilde'a göre gerçekleşen olaylar çoğu zaman estetik açıdan zayıf, inandırıcılıktan uzak ve kurgu kalitesi düşüktür. "Okunamaz" sözcüğü, hem sıkıcı hem de edebi değerden yoksun anlamında kullanılmıştır.

Sözün ironisi, hayatın sanatı taklit etmeye çalışırken başarısız olmasıdır. Wilde'ın estet anlayışına göre sanat, hayattan üstündür; hayat ise sanatın güzellik ve biçim standartlarına ulaşamayan kaba bir malzemedir. Bu yüzden gerçek dünyada meydana gelen olaylar, iyi yazılmış bir kurmaca gibi okunamaz; aksine, çoğu zaman anlam bütünlüğünden ve zarafetten yoksundur. Wilde burada, gerçekliğin sanatsal değerini alaycı bir dille sorgular.

Söz aynı zamanda okurun "gerçek hikâye"ye duyduğu güvene de dolaylı bir eleştiridir. Wilde, gerçek olmanın bir olayı edebi açıdan değerli kılmadığını, hatta birçok gerçek olayın iyi bir kurmaca karşısında sönük kaldığını ima eder.