“Senin doğanı anlayamıyorum. Eğer benim doğam senin kavrayışına uygun olmak için değil de kendi gereklerime göre biçimlendirilmiş olsaydı, korkarım dünyada çok zavallı bir izlenim bırakırdım.”

Bu söz, bireyin kendi varoluşunu başkalarının onayına göre şekillendirmesi ile kendi iç gerekliliklerine göre yaşaması arasındaki gerilimi işler. Wilde burada, bir insanın doğasının başkaları tarafından kolayca anlaşılabilir olmasının onun güçlü ya da değerli olduğu anlamına gelmediğini savunur. Konuşan karakter, kendisinin anlaşılamamasını bir eksiklik olarak değil, aksine kişiliğinin derinliğinin ve özgünlüğünün bir kanıtı gibi sunar.

Wilde'ın estetik anlayışında bireysellik, toplumsal beklentilere uymaktan daha önemlidir. Ona göre insan, doğasını başkalarının sınırlı kavrayışına göre daraltırsa, dünyada iz bırakamaz; sıradanlaşır ve silikleşir. Bu düşünce, yazarın sık sık dile getirdiği "kendin ol" ilkesinin farklı bir ifadesidir. Ancak sözde bir hüzün de vardır: Anlaşılmamak yalnızlaştırıcıdır ve insan, kendi derinliğinin bedelini yalnızlıkla öder.

Bugün bu söz, özellikle toplumsal normlara uyma baskısı altında kendini ifade etmekte zorlanan bireyler için bir cesaret kaynağı olarak görülebilir. Başkalarının anlayamaması, her zaman bir hatanın değil; bazen özgün bir varoluşun işaretidir. Wilde'ın cümlesi, kendini dışarıdan gelen onay ölçütleriyle değil, içsel gerekliliklerle değerlendirme çağrısı olarak da yorumlanabilir.

Bu söz, Oscar Wilde'ın 1880 yılında yayımlanan ilk tiyatro oyunu 'Vera; or, The Nihilists' içinde geçer. Eser, Rus Çarlığı'nın baskıcı düzenine karşı kurulan bir komployu konu alır ve Wilde'ın erken dönemindeki politik ilgiyi sahneye taşır. Cümle, oyunda güçlü iradeli bir karakterin kendini savunma ve konumunu açıklama anının parçasıdır; yazarın bağımsız ruhlu karakterler yaratmaya duyduğu ilgiyi yansıtır.