“Yirmi dokuzdan, en fazla otuzdan büyük olduğumu asla kabul etmedim. Pembe abajurlar varken yirmi dokuz, yokken otuz.”

Bu söz, yaşlanma korkusunu ve kadınların toplumsal baskı karşısında genç görünme çabasını mizahi bir dille anlatır. Wilde, Mrs. Erlynne karakteri üzerinden yaşın katı bir gerçek değil, bağlama göre değişen bir algı olduğunu ima eder. Pembe abajurların yumuşak ışığı, yüzdeki kusurları gizler; dolayısıyla yaş, ortamın estetiğine göre bile yeniden tanımlanabilir.

Burada Wilde'ın estetizmi de devreye girer: Gerçeklik, onu nasıl çerçevelediğimize bağlıdır. Nesnel doğrular yerine, algının ve sunumun gücü öne çıkar. Mrs. Erlynne için yaş, biyolojik bir veriden çok bir performans ve pazarlık meselesidir.

Söz aynı zamanda Viktorya toplumundaki kadın imajını eleştirir. Kadınlardan genç ve güzel kalmaları beklenir; bu beklenti de onları yaşlarını gizlemeye, hatta kendilerine bile farklı anlatmaya iter. Bugün de benzer toplumsal baskılar sürdüğü için söz güncelliğini korur.

Söz, Oscar Wilde'ın 1892 tarihli Lady Windermere's Fan adlı oyununun dördüncü perdesinde Mrs. Erlynne karakteri tarafından söylenir. Viktorya döneminin kadınlara yönelik gençlik ve güzellik beklentisini, karakterin kendini alaycı bir biçimde savunması üzerinden yansıtır.