Kazan Doğurdu

Fıkrada Hoca, bir iş için komşusundan kazan alır. İşi bitince kazanın içine küçük bir tencere koyup geri verir; “Kazanınız doğurdu” diyerek tencereyi kazanın yavrusu gibi sunar. Komşu bu sözden hoşlanır ve tencereyi kabul eder. Daha sonra Hoca kazanı yeniden alır, fakat bu kez geri vermez. Kazanını isteyen komşusuna, üzgün bir yüzle (çehre, yüz demektir) kazanın öldüğünü söyler.

Komşu, kazanların ölmeyeceğini söyleyince Hoca, onun daha önce kazanın doğurduğuna inandığını hatırlatır. Fıkranın nüktesi, komşunun işine gelen doğum iddiasını kabul edip kayıp söz konusu olunca ölüm iddiasını reddetmesindeki çelişkidir. “Kazanınız doğurdu” ve “Kazan öldü” sözleri, kazanı canlıymış gibi gösteren mizahi anlatımdır. Fıkra, çıkarımıza uygun olanı sorgulamadan kabul etmenin tutarsızlığa yol açabileceğini düşündürür.