Âb u Ziyâ

Âb u Ziyâ O zamanki ederdi 'aks-i kâmer Suda tarh-i riyâz-ı berf ü semen, O zaman ki gelirdi her yerden Nagme-i âb ile beyaz-ı seher, O zaman -âremîde gûş u nazar, - Eyleyip terk-i nâyzâr-ı hazen Sâhil-i sâf-ı bahre indim ben; Serime oldı bir taş üstü makarr! Gark-ı nûr u sürûd idi deryâ: Sanki bir sesle bir parıltı idi Suda her katreyi eden imlâ! Görülen bir ziyâ-yı şüstelikâ, Duyulan tatlı bir çagıltı idi: Sanki aglardı âb içinde ziyâ! Cenab Şahabeddin