Giysû-yı Yâr

Giysû-yı Yâr Zülfünü bînizâm ü bîpervâ Dagıtır şâne-i tabiat, Cem'eder bâkemâl-i istignâ Lemse-i şûh-ı bâd-ı nisviyyet... Şimdi bir nefha-i heves dagıtır, Yine bîhûde topladın, ördün; Ne kadar toplasan perişandır, Toplanır saçların dagılmak için.... Kaldı gönlüm şu dâmgâhında, Dâm-ı zülf-i hevespenâhında Ebedî bi esîr ü nahcîrin. Zer-i zülfünde her ham-ı sâhir Sanki bir halka-i muziyyesidir Unk-ı rûhumda baglı zencîrin... Eylerse nasıl hüsn-i hazînin Giysû-yı zerîninle tetevvüç, Eyler şeb-i ekdârımın üstünde temevvüç Bir fecr-i tesellî gibi giysû-yı zerînin. Zülfün arasından bana mutlak Âlem görünür nûr ile memlû; Bir 'ıyd-i münevver gibi ey hüsn-i semenbû 'Ömrün bana zülfün arasından güler ancak. Ba'zen onu ben rûyuma serper, Okşar, öperim mest ü münevver; Ba'zen o bana râz-ı bahârânı fısıldar. Gönlüm ona her derdini söyler; Her hissimi her fikrimi dinler Bir mahrem-i rûhumdur o giysû-yı ziyâdâr. Saçların, âh o pür vefâ saçlar, Şeb-i mihnette okşuyor başımı. Sen uyurken yanında ben aglar, Gizlerim saçlarında gözyaşımı. Âh, o giysû-yı tesliyetkârın Edemem o ıtr-ı mihribânını terk; Kefenim olsa zülf-i zertârın Bir müzehheb firâş olur bana merg. Elem-i dag 'ömrün eksiliyor Saçların pür hevâ-yı müskir-i dil Okşadıkça ser-i küdûretimi. Leyl-i zahmımda an-be-an siliyor... Bir muattar, muzî, ipek mendil Gibi zülfün dem-i felâketimi... Cenab Şahabeddin