Şitâ

Şitâ Destinde ey semâ-yı şitâ tûde tûdedir Berg-i semen, cenâh-ı kebûter, sehâb-ı ter.. Dök ey semâ -revân-ı tabîat gunûdedir- Hâk-i siyâhın üstüne sâfî şukûfeler! Göklerden emeller gibi rîzân oluyor kar, Her sûde hayâlim gibi pûyân oluyor kar.. Bir bâd-ı hamûşun per-i sâfında uyuklar Tarzında durur bir aralık, sonra uçarlar.. Soldan saga, sagdan sola, lerzân u girizân.. Gâh uçmada tüyler gibi, gâh olmada rîzân.. Karlar.. bütün elhânı mezâmîr-i sükûtun, Karlar.. bütün ezhârı riyâz-ı melekûtun.. Dök, hâk-i siyeh üstüne ey dest-i semâ dök, Ey dest-i semâ, dest-i kerem, dest-i şitâ dök Ezhâr-ı baharın yerine berf ü zılâli, Elhân-ı tuyûrun yerine samt-ı hayâli!.. Cenab Şahabeddin