Basra'ya Bir Niyâz

Şiirde şair, Basra’ya seslenerek yüzyıllarca süren ihmali kabul eder. “Asırlarca” sözü, bu ihmalin yüzyıllar boyunca devam ettiğini belirtir. Geçmişi hatırlamanın acısı, ümmetin vicdanında çırpınan bir duygu gibi anlatılır; böylece ortak pişmanlık öne çıkar.

Şair, Basra’dan dinî değerlere saygı adına kendilerini bağışlamasını, fakat bu bağışla aynı zamanda uyarmasını diler. “İlk şehri olan belde” sözüyle Basra’yı, şiirin ifadesi içinde, İslam’ın huzursuz ve hareketli dünyasının ilk şehri olarak anar. Eserin ana duygusu pişmanlık ve bağışlanma isteğidir; Basra’ya doğrudan sesleniş de bu yakarışın etkisini güçlendirir.