Eyvâh!...

Şiir, İslam’ın kalıcı mirasının tahrif edildiği düşüncesiyle duyulan üzüntüyü dile getirir. İlk bölümde Hz. Muhammed’in pak ruhunun gökte ağladığı söylenir; bu imge, yaşananları derin bir yas ve kayıp duygusuyla anlatır. “Tahrif” sözü, mirasın değiştirilip bozulduğuna yönelik eleştiriyi öne çıkarır.

Son bölümde İmam-ı A‘zam’ın “afak-ı içtihadı”, yani içtihat ufukları içinde ezan-ı şerif ile nâkûs arasında bir mücadele bulunduğu anlatılır. Ezan, namaz vaktini bildiren çağrıdır; “mücadele” ise iki tarafın isteklerini kabul ettirmek için verdiği zorlu çabadır. Şiirde bu karşı karşıya geliş, dinî miras üzerindeki çatışmanın simgesi olarak sunulur. Genel duygu, kutsal kabul edilen değerlerin bozulmasına karşı duyulan keder ve itirazdır.