Ben Leblerini Canıma Emsem Görürem

Şiirde konuşan âşık, sevgiliye duyduğu güçlü özlemi ve aşkın onda yarattığı çelişkili duyguları dile getirir. Sevgilinin dudaklarına kavuşmayı canına işleyen bir yakınlık gibi düşünür; onun gözündeki yarayı ise gönlüne iyi gelen bir merhem olarak görür. Sözlükte merhem, deriye sürülen bir ilaçtır. Şiirde bu sözcük, gönül acısını yatıştıran şeyi anlatan bir imgeye dönüşür.

Son iki dizede aşk, “iki cihanı” yakabilecek kadar güçlü bir ateş olarak sunulur. Buna karşılık konuşan, kendi canını bu aşkın yanında değersiz ve zarar verici görür. Son dizedeki “ben” sözcüğü, sözlükteki anlamıyla birinci tekil kişiyi, yani konuşanın kendisini gösterir. Şiirin ana duygusu, sevgiliye duyulan yoğun aşkın hem teselli vermesi hem de âşığa acı çektirmesidir.