Benim Kalbim

Benim Kalbim Bir civân bir siyah meşcerenin En karanlık yerinde yatmıştı; Başını bir garîb şeb-perenin Zıll-ı şeb-rengine uzatmıştı Nevhalar, giryeler, şikâyetler Ona olmuştu câme-hâb-ı-huzûr. Bir müebbed şeb-i siyeh-peyker Onu etmişti sergirân-ı fütûr! Gönlü ağlardı gülse çeşmânı; Gözüne yaş gelirdi güldükçe; İncinirdi hayâl-i giryânı Gözünün yaşları döküldükçe. Rûy-ı zerdindeki uçukluktan Müteşâhî olurdu berg-i hazân Leb-i zârındaki donukluktan Lâl ü hayrân kalırdı hep mürgân! Sînesinde halîde bir hançer Sallanırdı teneffüs ettikçe; Rahm ile titreşirdi hâk ü hacer! Onun enfâsını işittikçe! «Kimdir âyâ bu hasta-i muğber?» Diye ettim semâyı isticvâb; Eyledi bir perî-i zerrîn-per Âsmandan şu yolda bast-ı cevâb: «Gördüğün dil-şikeste-i takdîr» «Bil senin kalb-i nâ-ümîdindir!» «Öyle takdîr eder ki rabb-ı kadîr» «Ebedî hastadır dil-i şâ'ir!» Cenâb Şahâbeddîn