Berg-i Hazân

Berg-i Hazân Bir varakpâre-i hazandîde Ayrılıp sâk-ı meyvebârından Düştü bir ş'airane ümmîde Sandı kim sarsar-ı gusûn-efken Bayka bir yerde eylemiş ihzâr Ona mahsûs taze bir gülşen. Peyrev-i rûzgâr-ı köhne bahar Olarak bir zaman hevâlarda Nâşikîbâne etti geşt ü güzâr Mütesâdif olurdu her yerde Başka bir 'âlemi gamefzâya Başka bir ye'se, başka bir derde En sonunda düşünce gabrâya Dedi: - Eyvah, bu ümmîd ile ben Düştüm aguş-ı hâk-i sevdâya! Kıldın âvâre sevgilim beni sen Ben de şimdi misâl-i berg-i hazân Geçerim bir hevesle her yerden. Seni gördüm de ey perî, gönlüm Düştü bir âşıkâne ümmîde Ta ebed kaldı serseri gönlüm! Cenab Şahabeddin