Bize Serleşker Olmağa

Şiir, bir yola öncülük etmek ve o yolda ilerlemek için önder, kılavuz ve yol erkânının gerekliliğini dile getirir. İlk bölümde “Şâh-ı Kerem Ali” ve “Âdem Akyazılı” anılır; rehberlik için bir kılavuza ihtiyaç olduğu belirtilir. Buradaki “kerem” sözlükte verilen anlamıyla soyluluğu, “rehber” ise kılavuzu anlatır.

İkinci bölümde asker ve büyük ateş imgeleri, hizmet ve çaba isteyen bir yolun tasvirine eşlik eder; “leşker” asker demektir. Son bölümde şair kendisini derviş olarak anar ve “Ölmezden önden ölmeğe” sözüyle, yola girmeden önce kişinin kendini dönüştürmesini çağrıştırır. Şiirin sonunda nasibe ulaşmanın yolu “edeb erkân”a bağlanır. Böylece eser, manevi yolculukta rehberliği, hizmeti ve edep kurallarına bağlılığı öne çıkarır.