Dört Mukarreb Ferişte

Şiir, insanın değerini ve dünyanın terkine ilişkin sözü düşünmeye açar. İlk dörtlükte dört ferişteden, yani melekten söz edilir; her birinin bir işle meşgul olduğu ve Âdem’e yönelik bir görev taşıdığı belirtilir. Ardından Kur’an’da insanın değerine dair bir söz bulunduğu aktarılır. Şiirde insanın bu değeri fark etmesinin Hakk’a yönelişle ilişkisi vurgulanır.

Üçüncü dörtlükte, Peygamber Ahmed’e atfedilen “Terk-i dünyâ ibâdet” sözü anılır. İbadet, sözlükte dinin emirlerini yerine getirme olarak tanımlanır; şiir ise bu sözün anlamını açıklamak yerine okuyucuyu onu dinleyip düşünmeye çağırır. Son dörtlükte Ahmed’in sözünün özünü anlama isteği yinelenir; remzini, yani işaretli anlatımını kavrayamayan kişiye Muhyiddin’e sorması söylenir. Böylece şiir, insanın değerini ve sözlerin görünürdeki anlamının ötesini kavramayı öne çıkarır.