Bizim Tâcımız Sûretâ

Şiirde insan, Hak’kın görünüşünü ve anlamını taşıyan bir varlık olarak anlatılır. İlk kıtada Seb’ulmesânî’nin insanın şeklini gösterdiği söylenir; devamında hırka, sözlükte “madenî para” anlamı verilen sikke, mescid ve Mekke aynı işarete bağlanır. Şair, bu unsurları ayrı ayrı değil, hep birlikte insana ve onun taşıdığı manevi anlama yönelten imgeler olarak sunar.

Mekke’nin tavafı, dünyadan elini yıkamak ve can gözü gibi ifadeler, şiirde yöneliş ve arınma düşüncesini öne çıkarır. “Görünen Hak’dır gözünde / Söyleyen Hak’dır sözünde” dizeleri, insanın bakışında ve sözünde Hak’ın belirdiği düşüncesini dile getirir. Âşıkların gözyaşı da âb-ı hayât imgesiyle ilişkilendirilerek manevi hayatı çağrıştırır. Son kıtada özü temiz ve can gözü uyanık olan kişi öne çıkar; Muhyiddin’in sözünün açıklama ve anlatma işlevi vurgulanır.