Cûy-ı Hoşrevân

Cûy-ı Hoşrevân Ol cûy-ı hoş revâna düşer 'aks-i ahterân; Ol cûy-ı girye-rize iner zulmet-i leyâl Bir gün zılâl-bahş olur eşcâr-ı pür zilâl, Ferdâsı berg-i mürde döker mevsîm-i hazân Virmekte her dakika ona başka bir kelâl Ol cûda gösterir eser-i mekrini zamân Ol cûya sanki matmah-ı 'ayn olmuş âsmân Ol cûda âsmâna bir âyine-i melâl Mahdûd rehgüzârı dikenlerle serbeser Eşvâk-ı rehgüzârına ragmen akar, gider; Pür-hûn u yâre mansıbına eyler ittisâl; Mansıbda muntazırdı ona bir yemn-i keder! Ey rûh-ı pür ümidim, ey âşub-ı pür hayâl Bir şa'irin hayâlidir o cû-yı bî meâl!