Def-i Keder

Def-i Keder Bir mihnet-i müebbede olmuş bana nedîm Bir cûy-ı telh-i girye revânımda çaglıyor; Gönlümde bir küdûret-i cânsûz u müstedîm, Bir leyl-i bîsabah-ı gam u şîven aglıyor. Rûhumda bir fecîa-i me'yûse yaş döker: Bir hastanın enîni dilimden revân olur En sâf buselerdeki en saf neşveler Aglar dudaklarımda, bana zehr-i cân olur Âheng-i bahr-ı mevcenümâ nefha-i semâ Âvâze-i tuyûr-ı serâyende-i seher, Esvât-ı dilnevâz-ı şeb-i vuslat u safâ Îsâl eder sımâhıma bir nevha-i keder. Ey bâde, ey penâgeh-i pürzehr ü pür lehîb Zehrinden istiâneye geldim bu şeb yine! Ey gâm-güsâr-ı mugfil, ey âşûb-ı dilfirîb İçtikçe giryebâr olurum ben niçin yine? Bir mihnet-i müebbede olmuş bana nedîm; Bir cûy-ı telh-i girye revânımda caglıyor; Gönlümde bir küdûret-i cansûz u müstedîm Bir leyl-i sabâh-ı gam u şîven aglıyor. Cenab Şahabeddin