Derviş

Derviş -Şair-i mütefekkir faik bege- Ben o derviş-i rehneverdim ki Yaşarım mest-i inzivâ asabi Her zaman tanrıdan dilerdim ki Olayım serseri akar su gibi. Hemdemim nagme. rehberim hulyâ, Ne evim var ne ailem ne adım Bulmayınca beşerde bûy-ı vefâ Gördügüm her ufukta ıtr aradım! Yürürüm bâd-ı bîkarra ile ben Kanadımdır mesafeler, seneler... Geçerim kimse geçmeyen tepeden Yolumu mai gonceler, mineler. Yaşamak bir deniz benim ömrüm Bu limansız denizde bir zevrak: Nereye eylesem nazar görürüm Hisden âzâde bir serâb ancak. Geçmedi pençe-i hükumetle Gerdenimde kılâde-i kanun Yaşarım bâde-i merâretle Her dem azade, her zaman memnun İçerim meze edip piyâlemde Şîr-i handemle zehr-i eyyâmı; Doldurur şûrezâr-ı âlemde Ceşme-i nagme câm-ı hulyâmı Mezhebim hüsn ü kuvvet almakır Daima genc olan tabiatten; «Yaşamak hem vazife hem haktır» Anlamam başka dîn ü hikmetten! Nazarım maşrık-ı hakayıkta Kandilimdir güneş, kamer, encüm; Kalmaz asal gözüm karanlıkta Sönse her şey yanar benim gönlüm. Bütün zehârı koklarım birden; Bendedir her baharın esrârı; Taşırım bir küçük güneş gibi begn Ke's-i kalbimde rûh-ı eşcârı. Ben o bî vâye-i bürehnetenim Ki benimdir yerin gögün sûru Dagların cebhe-i gururu benim, Benim ufkun hazine-i nuru Kalmadım geçtigim avâlimde Parlayan hüsn ü şi're bîgâne; Taşıdım keşkül-i hayalimde Kıssa-i hind'i nazm-ı irane Bazı dem aglarım, düşüp utanır Her sirişkim bir arz-ı tenhada; Bilirim bir yakışmayan yaradır Mevc-i giryem sükût-ı eb'âda!... Cenab Şahabeddin Büyük Duygu 1329 page 17 crop -removebg