Diyojene

Diyojene Ey kahkahayla eyleyen âfâka i'tirâz, Bir boş fıçıyla oldu tefelsüflerin ecîr; Uryânî-i sefaletine ettin ittihâz Âyine-i tehekkümü bir ma'kes-i münir, Açtın o köhne dîde-i ühkûmekârını, Gösterdin âdemiyyete bir deste-i sihâm; Ettin dehâ-yı mudhik-i zehr-âbe-dârını Pîşânî-i muâşire bir tîg-ı intikam. Açtın bütün maâyibini ruh-ı ademin; Bir fikr-i bîhayâ ile koştun fezâile; Dendân-ı pür riyâsına ahlâk-ı 'âlemin Bir kalb-i âhenîn ile ettin mukabele. Bir gûşmâl-i kahkahaperverdi felsefen, Tezyîf-i humk u hicv-i gurur oldı maksadın, Dîdâr-ı kizb ü cehle tükürmekti sence fen; Zannımca fenn ü hikmeti yalnız sen anladın. Esvât-ı arza karşı sen etmiştin i'tiyâd Bess ü şikâyet etmegi âlâm-ı sem'den; Ri'cat ederdi ye's ile emvâc-ı intikâd Seng-i rasîn-i ömrüne oldukça cebhezen. İskâta yetti hep nakârat-ı belâheti Müdhiş tebessümündeki ma'nâ-yı bînazîr; Alkışladın safîr ile lu'b-ı tabiati Mirasın oldı sahne-i a'sâra bir safîr! Cenab Şahabeddin