Ferdâ-yı İftirâk

Ferdâ-yı İftirâk Sen gittin, ah, kaldı benim her s'aadetim Boş bir sükût içinde karanlık firâk ile. Geçmiş zamandan ayrılamaz çeşm-i hasretim, Giryân, arar hayalini bir iştiyak ile. Tenhâ bıraktıgın oda pür hiss-i merhamet, Hâmûş ü bîziyâ bakıyor ıztırâbıma; Her şey melûl ü gamzede, bîvâz-ı tesliyet, Bârid, tehî nigâh eder ömr-i harâbıma. Hisseyledim, kırıldı hayatım bu darbeden; Cismimde kaldı boş gibi bir hey'et-i hayat; Ey bir sükût içinde beni terk edip giden, Karşımda şimdi sen bile bir zıll-î bîsebât! Çeşmimde bir harabe, hayalimde bir memât, Kalbimde bir cerîha eder her dem ittisâ; Benden cûda düşer gibi mecmû-ı kâinat Her yerde karşılar beni bir nazra-i vedâ. Bir samt içinde habsederek infiâlimi Ruhum eder bu ketm ile ta'dîl-i inkisâr; Ancak duyar şehîk-ı tahassürmeâlimi Bir mendilin içinde kalan ıtr-ı yâdigâr Cenab Şahabeddin