Ferzend ü Mâder

Ferzend ü Mâder Ogluyla geçerse hind ü çinden Bir vâlide çekmez onda zahmet Bir mâderi öldürür içinden Ferzendine zahm açan bir âfet! Ogluyla güzâr eden şebinde Bir neşve-i subh u şâm vardır Kan aglar iken içi, lebinde Bir mâderin ibtisâm vardır. Ol hubba bidâyet ü nihâyet Yoktur, olamaz onun mesîri; Her sinde o sîne pür muhabbet Siyyân o dile şebâb ü pîri! Her gamzesi merhametle mâlî, Her bir sözü sanki bir dûadır Ferzendeninn üstüne hayâli Bir kuşu gibi ecnihâgûşadır! Mâderdir ona, kalınca bîtâb, Son kuvvetini eden iâde; Ferzendi içün kapansa her bâb Âguşu kalır onun küşâde! Kalbinde olur onun dü-bâlâ En gamlı deminde hubb ü şefkat; «Sevmem!» dedigi zamanda hattâ Rûhunda kan aglar ol muhabbet! Bir desti ile ederse te'dîb Bir desti ile eder şefâat; Bir desti ederse tard ü tagrîb Bİr desti eder niyâz-ı ric'at. Bir vâlidede eder tecellî Te'sir-i garîb-i mehd ü medfen! Yoktur daha dil güşâ teselli Bir mâder önünde aglamaktan! Ey mâder-i müşfik ü fedakâr Bu nazmı yazarken agladım ben; Aglar ederim bu nazmı tekrar Geldikçe bana selâm senden!