Hayâl-i Mâder

Hayâl-i Mâder O penbe tıfl-ı melekçehre hâba dalmışken Beşikte, tüller içinde, kemâl-i rahatla Onun lebindeki reng-i hayatı rü'yetle Neler geçerdi neler mâderin hayalinden: «Sekiz, dokuz sene sonra hizâ-yı kalbime sen Takarrüb eyleyeceksin gurûr u nahvetle; Dönüp bana, diyeceksin sürûr u uzletle: -Senin de ben öpeyim mi, senin de kalbini ben?» Görürdü sonra uzaklarda bir de tâze gelin, Onun dizinde de bir hoşlikâ çocuk.... o zaman Açardı kollarını, göz yumar da derdi: -Gelin!.. Zavallı eyledi bir gün zemîn-i ye'se hübût: O penbe tıfl-ı melekrû, o gonca-i handân Beşikten etti kıyâm, etmek üzere kabre sukut! Cenab Şahabeddin