Hayâl-i Râiyâne

Hayâl-i Râiyâne Nevreste bir çoban kızı bir muzlim ormanın Dâmân-ı sâyedârına düşmüştü bîmecâl; Enzârı, karşısındaki zersîne tarlanın Deryâ-yı sünbülâtına, eylerdi iştimâl; Bir sevdigi sâdayı sorar çaglayanlara, Bir lebcüdâ dehânı sorardı çiçeklere; Nûr-ı nigâhı yükselerek âsümanlara Bir çeşm-i bestebâmı sorardı meleklere! Mâî semâ yüzündeki sâfî sehâbeler Ancak onun o istedigi şeyi arzeder, Bir tesliyet hevâsı çekerdi hayâline: Hayran kalıb bulutlara ol sâdedil çoban İnşâ ederdi rûh-ı kebûter misâline Fîrûzeler içinde köpükten bir âşiyân! Cenab Şahabeddin