İnkisâr-ı Baziçe

İnkisâr-ı Baziçe Ahmed İhsan Bege O kızcagız şen idi... şen, hakikaten pek şen! Küçük, güzel, bir oyuncak gibi olan dilini İhâta etmiş idi bir tebessüm-i rûşen! Dudakları iki berg-i gül-i güzide gibi Leziz handelere daimâ küşâde idi; Gülerdi belki de bilmeksizin nedir sebebi! Güzel dudaklarının taze mültekâsında Dökerdi gonce-i şâdî bir iltivâ-yı sürûr; Dogardı kavs-i kuzahlar bütün likâsında! Seher gibi açılırdı yüzünde penbe hıyât, Semâ-yı neş'esinin âfitâb-ı handânı Her ihtisâsına verdikce ihmirâr-ı neşât! Ederdi hânesini kahkahât ile pür zevk Kılardı nûr-ı meserretle dâimâ rahşân Onun muhîtini bir halka-i muzîa-i şevk! Denilse lâyık olurdı: hayâli subh-ı sürûr, Dimagının içi bir bînihâye şehrâyîn, Derûn-ı sîne-i ma'sûmu daimîbir sûr!.. Zaman geçüb o çocukluk şetâreti gitti; On altı yaşına gelmiş idi, hayâlinde Muhabettin per-i berrâkı ihtizâz etti! Dokundu ruhuna mahfîce yosma bir heyecan; Küçük, güzel bir oyuncak gibi olan dilini İhâta eyledi şîrîn ü tâze bir halecan! Degişti kahkahası başkalaştı elhânı; Gülerken ıslatıyordu hadâk-ı şefkatini Muhabbetin o sirişk-i nezîh ü reyyânı! Döküldü neş'esine bir temevvüc-i nermîn; Ziyâ-yı mâh-ı muhabbetle in'ikâs etti Buhayre-i diline bir hâdika-i sîmin! Bırakmayub gece sa'atlerinde hâba zaman Bir iştiyâk-ı terâi, bir arzû-yı lezîz Ederdi kalbi içinde sabaha dek nabazân Ona reşâşe-i rü'ya dökerdi yeldâlar; Henüz açılmayan ezhâr-ı aşkı göstererek Fısıldaşırdı hayalinde mâî rüyâlar! Geçip hıyâz-ı perîhâne-i tezevvücden, Bütün tasavvuru bir halcegâh-ı zerrînin Ziyâsı, ıtrı içinde olurdu şehperzen! Kararsada aralıkta anınçün ufk-ı hayat, Kulagına gelen elfâz-ı müşfikâne ile Geçer giderdi bütün girdibâd-ı hissiyât! Bu yolda mest-i hayâlât iken o duhter-i şâd Hayata sevgilisi infiâl edüb, açtı Onun serâçe-i şevkinde bir harabâbâd! Bu bâd-ı 'afet onu kıldı vâlih ü hayrân; Küçük, güzel bir oyuncak gibi olan dilinin Bütün revâyih-i nûşîni eyledi tayerân! Temâs edince onun rûhuna bu zıll-ı şuûn O tıfl-ı bîkederin kalb-i şamdânında Derîde oldu o dem bir sehâbe-i gülgûn! Açıldı kalbi için bir harabe-i tenhâ Ki oldu rûhunu serşâr-ı zevk u neş'e eden Vedâd-ı nâ-mütenâhîye bir hazîn mecrâ!... Bu derde istedi vermek o kızcagız pâyân; Bir ibtisâm-ı tevekkül dudagı üstünde Küşâde eyledi bir fecr-i kâzib-i nisyân! Penâgeh oldu ona ol tesellî-i âfil: Yalancı sâyesi ol kizb-i tesliyetkârın İzârı üstüne vaz'etti bir gül-i mugfil! Dogunca fikrine bir sahte sabâh-ı emel, Bir intizâr-ı fecî'in şuâ'ı-dilhûnu Getirdi çeşmine baygın bir infilâk-ı ecel Dururdu muntazır enzârı gizli bir derde, Bu tesliyet, bu nümâyiş, bu zâhirî nisyân Ederdi bir marazı gizli gizli perverde! Bu gamgüsâr yalanlar içinde oldu ıyân O gizli illetin âsâr-ı hedm ü tahrîbi: Onun güzel bşaına düştü bir zılâl-i hazân! Yataga düştü bu illetle kızcagız, encâm: O mübtelâsına rahmetmeyen maraz, etti Onun güzel başını ferş-i bister-i âlâm! İhâta etmiş iken bir hârabe-i şebreng Küçük, güzel bir oyuncak gibi olan dilini Lebinde vardı yine bir tebessüm ü âheng! Gurûba yaklaşan eyyam-ı nevbahar gibi O neş'eli sarışın kızcagız sararmış iken Tebessümâta yine iltifat ederdi lebi! O mübtesim başı altındaki ipek yastık Dökerdi cebhe-i bîtâbına soluk yaşlar: O yastıgın uçuk rengi: vah... yazık!» Ne çare! Etmiş idi tîr-i merk onu âmâc; Ederdi illetinin tâziyâne-i âli Onun şükûfe-i bedbaht-ı ömrünü târâc! Dokundu bir gece efsürde bur dudak serine: Yavaş yavaş çekilip şul'e-i nizâr-ı hayat Memâtın indi o muzlim cenâhı bisterine! Bahâr-ı hânesine azmeder gibi o melek Tahayyülât-ı muhabbet içinde magşiyyen Uzattı ruhunu dergâh-ı izzete gülerek!... Soranlara o kızı, böyle derdi gassâle: «Kırık, güzel bir oyuncak gibi olan tenini «İhâta etmiş idi mâderâne bir hâle!..» Cenab Şahabeddin