Mersiye (Cenab Şahabeddin)

Mersiye Uyanıp bahtımızda bir kabus İki rûh oldu tâebed maglub ; sen türâb-ı siyehte bir mahbûs, Ben çelîpâ-yı gamda bir maslûb! Sanıyordum ki arz olur gamzâr, Açmaz artık zemînde verd ü semen: İşte sensiz de geldi fasl-ı bahar Kabrin üstünde bitti taze çemen. Açıyor her tarafta bir zanbak, Gerden-i zanbakın senin nerede? Bir mezarlıkta bir avuç toprak; Yâdigarın budur bütün kürede... Uçuşurken terânelerde tuyûr Yagıyor hatırımda berf-i sükût; Ufk-ı mevsimde hep sürûd u sürûr Dûş-ı rûhumda bir soguk tâbût! Her şey aglar nigâh-ı mugberime, Bence artık bütün cihan öksüz; Seni göstermeyince gözlerime Neme lazım benim güneş, gündüz! Yaralansam mücâdelâtımda Zahmıma dest-i şefkatindi devâ; Sarsılan külbe-i hayatımda Kollarındı birer amûd-ı ziyâ Mihr-i fikrindi zülf-i zertârın; Dehenin menba'ı hayâlimdi: Seni ben kainat-ı eş'arın Mebde vü müntehâsı bildimdi. Günde bin kerre andıgın adımı Yâda almaz mı lebin şimdi? Kapanan gözlerinde kalmaadı mı_ O hayalim ki yâr-ı çeşmindi? Bana hâlâ şikestecâm-ı lebin Acı bir mestî-i derûn getirir, Çarpınan kalbime duran kalbin Yine müşfik, yegâne hemserdir. Kaldı cebhem yetîm-i âgûşun; Dudagım kaldı bîve-i bûsen: Pîş-i ye'simde ye's-i hâmûşun İnliyor çifte kimsesizlikten. Yaşamak bâr-ı mateminle bugün En tahammülgüdâz bir derdim; Sana ancak perestiş etmek için İmtidâd-ı hayatı isterdim! Yaşamak bence bâdezîn bir yük Muntazırken sen arz-ı bâkîde; Seni hiç bekletir miyim o büyük, Sermedî, mev'id-i telâkîde... Yaşadık ömr ile emel gibi, biz Toprak üstünde sînebersîne; Mevt ü matem gibi kemiklerimiz Birleşir topragın içinde yine! Cenab Şahabeddin